چرا به جام جهانی نرفتیم؟
تیم ملی فوتبال کشورمان با توقف مقابل کره جنوبی از صعود به جام جهانی 2010 آفریقای جنوبی بازماند تا فوتبال کشورمان در بزرگترین نمایشگاه فوتبال حضور نداشته باشد.
صعود به جام جهانی در صورتی که قاره آسیا دارای 5/4 سهمیه می باشد هنر نمی خواهد بلکه چهارم شدن در گروه پنج تیمی هنر می خواهد که مسئولان فوتبال کشورمان نشان دادند که به خوبی از این هنر بهره مند هستند.
اما می خواهیم عدم صعود تیم ملی را خط به خط بررسی کنیم تا ببینیم عمده مشکلات تیم ملی از کجا نشات می گیرد زیرا اعتقاد داریم مشکلات فوتبال کشورمان زنجیره وار است و نباید آن را بر گردن یک نفر انداخت.
مشکلات ورزش کشورمان و فوتبال کشورمان آنقدر زیاد است که در یک مطلب نمی گنجد اما بنده سعی می کنم عمده مشکلات عدم صعود تیم ملی را به رشته تحریر دربیاورم.
تیم ملی ایران در زمان سرمربیگری علی دایی از 5 بازی 6 امتیاز کسب کرد تا ضعیف ترین نتایج ممکن را بگیرد تا راه صعود تیم ملی فوتبال کشورمان به جام جهانی دشوار شود. درآن زمان هنگامی که از دایی در مورد عدم دعوت از بازیکنان با تجربه سوال می کردیم تنها یک جواب می شنیدیم آن هم جوانگرایی بود اما حالا کسی پاسخگو این جوانگرایی بی موقع آقای دایی نیست و اصلا بازیکنانی نظیر غلام نژاد ، غلامرضا رضایی و ....... کجا هستند و آیا حذف از جام جهانی ارزش جوانگرایی را داشت؟
اگر کمی واقع بینانه به نتایج تیم ملی نگاه کنیم در خواهیم یافت که حذف تیم ملی به روز شکست ایران مقابل عربستان در ورزشگاه یکصد هزار نفری آزادی برمی گردد که پسیرو سرمربی عربستان با تعویض های خود شکست را با پیروزی عوض کرد در حالی که علی دایی دست روی دست گذاشته بود تا تیم ملی با شکست میدان را ترک کند مثل افشین قطبی که با تعویض های اشتباهش در دیدار مقابل کره جنوبی(بیرون کشیدن علی کریمی که سنگینی نامش دو بازیکن کره را در طول حضورش در زمین به خود مشغول کرده بود) 2 امتیاز حساس را از دست داد تا حالا افسوس حضور در جام جهانی را بکشیم.
این همان اشتباهات فدراسیون فوتبال است که مربیان ایرانی را خیلی زودتر از آنچه که باید به عنوان سرمربی تیم ملی کشورمان انتخاب می کنند تا آنها در عین کم تجربگی سوخت شوند و دیگر نتوانیم به آنها بها دهیم. در سالم بودن رئیس فدراسیون شکی نیست اما سالم بودن برای حضور در راس فدرسیون کافی نیست و در این مدت هم مدیر غیر فوتبالی فدراسیون ضرر کرده است و هم فوتبال.
پس از نتیجه نگرفتن تیم ملی در این رقابتها به مسئولان کشورمان بارها هشدار داده شد تا شرایط برای بازگشت آرامش به فوتبال را فراهم کنند اما هیچ یک از اهالی فوتبال دلش برای 70 میلیون ایرانی نسوخت.
هر روز شاهد صدور بیانیه های مختلف ، شکایت از یکدیگر به کمیته انضباطی و ...... بودیم در صورتی که رقیبان ما در آرامش خود را آماده حضور در جام جهانی می کردند ما به دنبال مسائل دیگری بودیم و به نظر می رسد حالا زمان زیادی تا جام جهانی دیگر داریم و می توانیم شکایت های خودمان را با سرعت بیشتری پیگیری کنیم.
مسئله دیگری که این روزها فکر اهالی فوتبال را به خود مشغول کرده این است که شکست در مقابل پرتغال و مکزیک با برکناری رئیس فدراسیون آن زمان همراه بود و حضور نیافتن در جام جهانی با چه عکس العملی از سوی مسئولان سازمان تربیت بدنی همراه خواهد شد.
به هر حال تیم ملی از صعود به جام جهانی بازماند و افسوس خوردن دیگری فایده ای ندارد هر چند می دانیم که تا چندی دیگر کمیته علل شکست تیم ملی تشکیل خواهد شد یا مسئولان را به مجلس احضار خواهند کرد و در پایان نیز می گویند با برنامه ریزی درست در تلاش هستیم تا در دوره بعدی صعود بی دردسر داشته باشیم اما امیدواریم این بار به معنای واقعی از شکست درس بگیریم و از این درجا زدن فرار کنیم .
نتایج فوتبال باشگاهی کشورمان در جام باشگاه های آسیا و عدم حضور تیم ملی فوتبال کشورمان در جام جهانی به خوبی گواه عقب ماندن فوتبال کشورمان را می دهد.
بیایید خودمان را گول نزنیم و با گفتن ما قدرت اول آسیا هستیم که نیستیم سرمان را در برف فرو نکنیم و برای رسیدن به کشورهای شرق آسیا تلاش خود را شروع کنیم تا بیش از این اهالی فوتبال دچار سرخوردگی نشوند.
